ANG MGA PRINSIPE NANG JA’KHAR

Nagsimula ang araw na ito sa pagdating nang isang sasakyang pandagat na caracoa na galing mula sa daungan at bayan nang Qaa’ur. Isa ito sa apat na malalaking sasakyang-pandagat na dumaong sa baybayin nang Ja’khar, kasama nang mga balangay, maliliit na mga paraw at nang tatlong sasakyang-pandagat na caracoa na humuhumpilan sa loob ng dalampasigang kinasasakupan ng Ja’khar. Nang umagang ito, isang karwahe na hila-hila nang dalawang asong-gubat ang bumabagtas sa kahabaan nang dalampasigan nagmula ito sa kinasasakupang lupain nang mga Harith patungo sa daungan nang mga sasakyang pandagat na dating kinasasakupan nang tahanan ng mga Parvana, na mistulang ngayon ay pagmamay-ari na rin nang mga Harith.

Makulimlim ang umaga at may pagbabanta sa malakas na pagbuhos nang ulan at masamang panahon.

Tulad nang inaasahan tumigil ang karwahe sa bahagi nang dalampasigan na daungan ng mga sasakyang pandagat. Bumaba ang nagpapatakbo nang karwahe at tinulungan nito ang mga kasama nitong bata na makababa sa loob nang sinasakyan nang mga ito.

Kinarga nito ang isa sa mga bata habang hila-hila ang isa pa sa kanan nitong kamay inaalalayan na makababa sa mataas na buhanginan.

Isang maliit na bangka ang umalis sa tabi nang caracoa. May lulan itong mga gamit at ilang mga pasahero. Sa isang pagtataya may lima o anim ang nakasakay sa bangka nakatayo ang iilan habang nakaupo sa kalagitnaan nang bangka ang dalawa o tatlo pa nitong sakay. Inaalalayan nang iilang nakatayo sa likurang bahagi nang bangka ang mga gamit na dala at habang sinasagwan nang dalawa, ang isang nakatayo at ang isa o dalawang nakaupo sa unahan ang bangka patungo sa dalampasigan.

Tuluyan itong dumating sa dalampasigan bago pa ang pagbuhos nang ulan nang umagang ito. Bumaba ang mga pasaherong nakasakay dito. Tinulungan nang mga bangkero ang mga pasahero nito na maibaba ang gamit.

Nakiusap ito na kung maaari ay dalhin ito at isakay sa karwahe na nakatigil sa dalampasigan sa likuran nang isang matandang lalake at dalawang batang kasama nito. Bagay na sinang-ayunan at tinalima nang may-ari nang bangka. Kasama nang mga iilan inutusan nang isa ang mga kasamahan nito na dalhin ang mag gamit na nakatiwangwang sa bangka patungo sa karwahe na nasa dalampasigan.

Dinala nang iilang pahinante ang mga gamit, iba’t ibang laki nang mga baul na mistulang nagtataglay nang mamahaling mga gamit kung ingatan nang mga ito.

Nagpasalamat nang marami ang pasahero sa may-ari nang bangka kasunod noon inabot nang pasahero ang isang supot na gawa sa balat sa may-ari nang maliit na sasakyang pandagat.

Nagulat ang bangkero nang buksan nito at tignan ang laman nang supot. Nagpasalamat ito nang marami sa naging pasahero nito. Gayong tuluyan nang nagkahiwalay ang mga ito at umalis. Bumalik ang mga bangkero sa bangka habang lumapit ang mga pasahero nito sa karwahe.

Nang suriing mabuti at tignan kung sino ang mga ito laking gulat na makita nila ang Hadi Faysal kasama ang dalawa nitong anak na lalake at ang mga pasahero na nag-uusap.

Sa pagkikita nang mga ito at pagkakadaupang palad muling bumuhos ang patak nang mga ulan.

Sa patuloy sa pagsisiyasat at pagtatanong napatunayang ang caracoa ay galing sa Qaa’ur at ilan sa mga sakay nitong dayuhan sa kanilang bayan ay ang mga matatandang prinsipe ng Ka’desh na tumakas sa pagkamatay nang huling Herren at pagkakatatag nang bagong Herren nang Ka’desh.

Agad itong pinagbigay alam sa kung sino ang mas nakakaangat sa mga ito ngunit bago pa ito makarating ang tatlong inutusan na sundan, manmanan at siyasatin ang ginagawa nang mga Hadezar ay napatay at iniwan ang labi sa daanan, at mga palutang-lutang sa dalampasigan.

Ang Pagkilala sa Hadi Faysal

Bumangon ang Hadi Faysal nang umagang ito na wala na sa kanyang tabi ang kanyang asawa. Agad siyang tumayo sa kanyang hinihigan, nagbihis nang Báta at saluwâl. Sinuot ang sandalyas sa kanyang mga paa at saka bumaba sa ikalawang palapag nang kanyang tahanan. Sa kanyang pagbaba agad siyang nagtungo sa loob nang bulwagan. Sinamahan ang ina nang kanyang yumaong ama, ang kanyang asawa na si Adi Makbule at ang kanilang dalawang batang anak na lalake upang mag-agahan.

Kumain sila nang pinatuyong isda, tinapay na walang labadura, humigop ng mainit na sabaw at pinakuluang tsokolate. Matapos nito agad din siyang naghanda upang sunduin ang kanilang mga panauhin na galing pa sa Qaa’ur.

Pinaalala ito sa kanya ng kanyang asawa, ang huli matapos ang makailang ulit na pagpapaalala nito sa kanya. Tinulungan niya ang Adi Makbule na mag-ayos nang kanilang mga pinagkainan. Tinapos nang kanyang asawa ang mga gawain, at hindi nagtagal iniwan rin niya ito…pinuntahan ang kanyang mga anak na naglalaro sa labas nang bulwagan. Niyaya niya ang mga ito na sumama sa kanya. Tinanong niya kung gustong sumama nang mga ito. Bagay na sinang-ayunan nang mga ito. Kinuha niya mga. Hinawakan ang mga kamay nang dalawang bata at naglakad sila sa kahabaan nang pasilyo patungo sa paliguan. Una niyang pinaliguan ang kanyang mga anak sa mga paliguang nakabaon sa lupa. Kinuskos niya ang mga katawan nito, hinayaang makapagbabad sa paliguan at pagkaligo agad niyang binuhat ang dalawa at dinala sa loob nang silid nang mga ito.

Binihisan niya ang Hadi Malik at Hadi Mahsa. Sinuot niya sa dalawa ang magkaibang lilim nang bughaw, sa panganay na anak na lalake na si Malik binihisan niya ito nang matingkad na kulay nang bughaw na Báta at luntiang saluwâl. Habang kay Mahsa ay pakupas na kulay na bughaw na Báta at kulay luntiang bato na saluwâl. Sinuotan niya ang dalawa nang mga sandalyas nang mga ito at pagkatapos noon dinala niya ang mga ito sa kanyang amma pinakita ang dalawa ina nang kanyang ama.

Sunod siyang naghanda. Naligo siya sa loob nang paliguang silid, ibinabad ang sarili sa mga nakabaong butas sa sahig nang tahana na may tubig matapos magkuskos at pahiran ang katawan nang mabangong galapong na insenso. Pinunasan niya ang kanyang katawan pagkaahon. Itinapis niya sa kanyang beywang ang tuwalya na ginamit sa pagpunas sa kanyang katawan. Lumabas sa paliguang silid. Umakyat sa ikalawang palapag nang kanilang tahanan, nagtungo sa kanilang silid mag-asawa at nagbihis.

Nagsuot siya nang bahag, nang madilim na kulay gris na Báta na gawa sa balat nang balyena, saluwâl na inayos niya at isinuksok sa pagitan nang kanyang mga hita at nilagyan nang mga bakal na panara sa binti at sinturon na may bakal na hebilya. Gawa ito sa hinabing bulak at may disenyong okri. Inayos ang kanyang buhok at itinali ito sa kanyang likuran. Nilagyan nang mga bughaw na batong hikaw ang kanyang mga tenga at saka nagsuot ng sandalyas sa kanyang mga paa.

Kinuha niya ang kanyang mga anak sa Adi Dilshed. Nagpaalam sa ina nang kanyang ama at sa kanyang asawa. Kasunod noon sinakay niya ang dalawang bata sa karwahe. Lumabas nang kanilang tahanan na hila-hila nang dalawa nilang asong-gubat na sina Ashraqat at Higalik. Umalis sa tahanan nang mga Harith at binaybay ang kahabaan nang mahabang dalampasigan nang Ja’khar upang sunduin ang kanilang mga panauhin galing sa malayong lugar.

Tinanong nang Hadi Malik sa kanya kung saan sila pupunta.

Sinabi niya na pupunta sila sa dalampasigan gayong pinuna nang kanyang panganay na nasa dalampasigan na sila bagay na kanyang tinawanan.

Sinabi niya na pupunta sila sa daungan nang mga sasakyang pandagat. Tinanong niya ang Hadi Mahsa kung gusto ba nitong makakita nang mga sasakyang pandagat bagay na pinagtakahan nang kanyang bunso.

Tinanong niya ang mga ito kung gusto ba nitong makasakay sa isa sa mga sasakyang pandagat bagay na tinanggi nang mga ito. Sinabi nang Hadi Malik na gusto nitong gumawa nang malaking sasakyang pandagat.

Tinanong niya kung gaano ito kalaki. Tinanong niya kung kasing laki ba ito nang napakaraming sasakyang pandagat. Bagay na sinang-ayunan ng kanyang panganay. Sinabi nang kanyang anak na isang sasakyang pandagat na kayang umikot at umikot at umikot sa buong mundo.

Bagay na nakakatuwang isipin.

Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay.

Hindi nagtagal narating nila ang bahagi nang dalampasigan kung saan makikita ang mga daungan nang mga naglalakihang mga sasakyang-pandagat.

Lumingon siya sa kung nasaan ang kanyang mga anak. Sinabi niya na nandito na sila. Niyaya niya ang mga ito na bumaba…at sinabi niya na may ipapakita siya sa mga ito.

Una siyang bumaba. Sumunod sa kanya ang Hadi Malik. Binuhat niya ito at ibinaba sa buhanginan. Sunod niyang binuhat ang Hadi Mahsa. Kinarga niya ito…Kasunod noon naglakad sila sa buhanginan.

Bumaba sila sa mataas na buhangin pababa sa mapatag na bahagi nang dalampasigan.

Humingi nang karga ang Hadi Malik. Sinabi nang kanyang panganay na may buhangin sa suot nitong sandalyas gayong pinaalala niya na malaki na ito at hindi na dapat pang kargahin.

Tumigil sila sa kanilang paglalakad nang mamataan niya ang pagdating ng bangka na lulan ang kanilang mga panauhin. Tinuro niya sa kanyang mga anak papalapit na sasakyang pandagat na caracoa at ang bangka sa kanilang kinaroronan.

Tinanong nang Hadi Malik kung sino ang mga iyon.

Sinabi niya na iyon ang kanilang mga panauhin. Tinanong niya ang kanyang mga anak kung gusto ba nang mga ito na makilala ang kanilang panauhin at sinabi nang Hadi Malik na hindi nito gustong makita ang kanilang mga panauhin.

Tumigil ang malaking bangka sa dalampasigan. Unang bumaba ang kanilang mga panauhin, mga Kesh na nagtataglay nang mga jata na buhok, malilim na kayumangging balat at itim na mga mata. Matitingkad ang kanilang mga suot na damit. Ang isa ay nakasuot nang kulay kahel na pang-itaas naka-ekis na tela sa dibdib nito at nagtataglay nang mga bughaw na panali ang suot nito, ang braso ay may mga balat. Ang pantalon nito ay balat na iibabawan nang mahabang panapis na nakatali sa beywang nang pantalon nito at sa pulinas. May dala itong bagahe na tiklis na nasa likuran nito at ang mga panali ay nakasabit sa mga balikat nito.

Ang isa naman ay nakasuot nang gayak pandigma, ang braso dibdib hita at beywang nito ay nagtataglay nang baluting Aghoy na pangoli.  May panali sa noo nito na gawa sa tela at kulay bughaw. Sa ilalim nang mga pananggalang nito sa katawan ay pantalon na balat at kulay kayumangging pang-itaas na sando. Nagtataglay ito nang mga balat na sinturon sa beywang nito kung saan nakasukbit sa kaluban nang sandata nito ang espada nitong Flyssa.

Kapwa parehong tumutulong sa pagbubuhat nang mga dala nitong mga gamit.

Habang ang isa nakatali sa ulo nito ang isang telang kulay pula. Kayumangging balat na kamisa na may manggas na hanggang sa ibabaw nang braso nito. May pantapis na mahaba na hanggang sa ibabaw nang tuhod nito na burdado at may mga tahing bakal. Balat na garing ang kanan nitong kamay. Pantalon sa loob nang pantapis nitong gayak pandigma. At katulad nang iba nakasuot din ito ng sapatos na may nakaluwang suwelas. Balot ang mga paa hindi katulad sa kanila na nagtataglay nang mga sandalyas lamang.

Kinakausap nito ang isa sa mga bangkero. Hindi nagtagal nagbigay ito nang supot na gawa sa balat na naglalaman nang mamahaling bagay. Dinala nang mga ito ang mga gamit sa loob nang karwahe. At matapos na makausap ang bangkero ang mga ito ay nagtungo sa kung nasaan sila. Naglakad ang mga ito sa buhanginan nang dalampasigan. Ang ilan buhat ang mga gamit na sila na ang may dala.

Lumapit ang mga ito sa kanila. Unang nagpakilala ang Hadi Faysal sa mga ito gayong hiningi niya ang kamay nang isa sa mga ito upang makipagkamay. At ibinigay ito nang isa sa mga dayuhang Kesh. Pinakilala nito ang sarili nito bilang si prinsipe Nerva. Gayong pinakilala rin nito ang mga kapatid nito, ang nakasuot nang gayak pandigma ay ang prinsipe Sarpendon at ang isa naman ay ang prinsipe Iserin.

Pinakilala niya ang kanyang mga anak matapos siyang tanungin nang mga ito kung sino ang kanyang mga kasama. Pinakilala niya sa mga ito ang Hadi Malik at Hadi Mahsa. Nagtago sa kanyang likuran ang Hadi Malik habang kinuha nang Prinsipe Nerva ang kamay nang Hadi Mahsa at nakipagkamay ito dito.

Sinabi nang prinsipe na mabubuti ang kanyang mga anak. Bagay na kanyang pinasalamatan. Matapos noon niyaya niya ang mga ito na sumakay sa loob nang karwahe at bumalik sa kanilang tahanan bagay na tinanggap ng mga ito.

Pinakilos niya ang mga asong-gubat na kanyang hila-hila.  Kumilos ang sinasakyan nilang karwahe. Umalis sila sa dalampasigang bahagi nang daungan nang mga sasakyang pandagat. Binaybay ang kahabaan nang dalampasigan.

Sa kanilang paglalakbay, nakaupo sa kanyang tabi ang dalawa niyang anak. Pinapagitnaan nila ang Hadi Mahsa nang Hadi Malik habang nasa likuran ang tatlong prinsipe ng Ka’desh.

Sinabi niya sa mga prinsipe na mabuti at nakarating sila nang ligtas sa kanilang bayan.

Bagay na pabirong wika ng prinsipe Sarpendon na iyon ay dulot nang mabuting pagtatago sa nakalipas na maraming taon.

Humingi nang tawad ang Haid Faysal. Sinabi niya na hindi iyon ang kanyang gustong sabihin.

Bagay na naintindihan nang mga prinsipe. Sinabi nang Prinsipe Nerva na alam nila ang gusto niyang sabihin. Sinabi nang Prinsipe Nerva na wala siyang dapat na ipaliwanag na naiintindihan nila kung anoman ang kanyang pinahihiwatig.

Dagdag nito na naging maayos ang kanilang paglalakbay sa dagat. Na marami silang kailangang ipagpasalamat sa diyos na si Acameya sa naging paglalakbay nang mga ito dahil walang masamang panahon ang sumalubong sa kanila at dumating sa Malayang Andes nang Silangan.

Nakarinig siya nang salitang Kesh. Hindi niya inaasahan na maririnig niya ito sa kanina pa hindi nagsasalitang prinsipe Iserin na inakala niyang walang yabang na tinataglay datapwat kakaiba ang tinataglay na pagiging mailap ng pag-uugali.

Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay. Narating nila ang dating tahanan ng mga Parvana na dating kinasasakupan nang bahagi ng dalampasigang ito. Ang nakakalat na sasakyang mga pandagat na ginagawa at inaayos nang mga manggagawa. Siguro napansin ito nang isa sa mga prinsipe na nakadungaw sa labasan nang karwahe habang nasa likuran ang mga ito. Mga libingan nang mga sasakyang pandagat, mga caracoa, na mga higante kung tutuusin. Nanatili sa itim na buhangin nang dalampasigan nakatirik ang mga mata at luwa ang mga dila ng mga puluhan.

Sinabi nang prinsipe Sarpendon na ngayon lamang ito nakakita nang mga naglalakihang mga sasakyang pandagat na ganito karami at kalalaki. Na higit pa sa tinataglay nang mga sasakyang pandagat na makikita sa daungan at baybayin nang buwan sa Qaa’ur. Hindi lang iyon naiiba ang mga sasakyang pandagat na kanilang nakikita sa wikang Kesh.

Gayong hindi pa ito tuluyang nagagawa.

Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay.

Pinagtakahan nang prinsipe Iserin gayong bakit asong-gubat ang ginagamit nilang mga Jingkar sa paglalakbay sa buhanginan sa dalampasigan sa kapatid nito sa wikang Kesh gayong mainam na gamitin ang mga Lampong at Saola sa paglalakbay sa ganitong mga daanan sa mga kapatid nito.

Hindi nagtagal narating nila ang kinasasakupang lupain nang tahanan ng mga Harith. Tanaw hindi sa kalayuan ang tore nang mga Anino, ang unang pagbagsak malapit sa mahabang ilog at ang mga debuho nang mga Hadezar sa baybaying dagat. Hindi nagtagal narating nila ang tahanan ng mga Harith.

Bumukas ang lagusan nang yungib ng tahanan. Sumambulat sa kanilang pagdating ang kanyang asawa na si Adi Makbule.

Narinig niya ang ngiti sa labi nang kanyang mga anak. Dali-daling lumapit sa kanila ang kanyang asawa. Kinuha ang Hadi Mahsa. Habang siya ibinaba niya sa karwahe ang Hadi Malik. Sinabi nang kanyang asawa ang mga salitang hindi niya inaasahan na maririnig niya rito. Sinabi nito sa kanya na ‘maligayang pagbabalik mahal kong asawa’

Hinalikan niya ito sa pisngi at kasunod noon pinakilala niya ang kanilang mga panauhin sa Adi Makbule. Pinakilala niya ang prinsipe Nerva na nasa kanyang tabi, ang prinsipe Iserin at ang prinsipe Sarpendon na nasa likuran nang karwahe.

Nagbigay nang paggalang ang kanyang asawa sa mga prinsipe bagay na binalikan nang mga ito ng paggalang.

Pagkatapos noon, pumasok sila sa loob nang tahanan ng mga Harith. Tinulungan niya ang prinsipe Sarpendon at prinsipe Iserin na dalhin ang mga gamit nang mga ito sa loob ng silid na tutuluyan. Pinuri nang prinsipe Sarpendon ang tahanan ng mga Harith. Sinabi nito na ngayon lamang ito nakakita nang ganitong tahanan. Dinala niya ang mga ito sa silid na nasa dulong bahagi nang kanilang tahanan. matapos ang pagbubuhat nang mga gamit nagtungo sila sa bulwagan nang tahanan ng mga Harith kung saan tinanggap nang kanyang asawa ang kanilang mga panauhin sa pamamaraan nang paghuhugas nang mga paa ng mga ito bilang paggalang at pagkilala na wala silang ibang hindi magandang layunin sa mga ito.

Nang dumating sila sa loob nang bulwagan naroroon ang Adi Makbule, kasama ang ina ng kanyang ama na si Adi Dilshed at ang kanyang mga anak. Kinakausap nang Adi Dilshed ang prinsipe Nerva. Sa pagpasok nila nakita sila nang ina nang kanyang ama. Sinabi nitong nandito na pala ang lahat. Gayong sinundan it nang paghuhugas nang mga paa nang mga ito. Una nilang tinanggap ang prinsipe Iserin, na sinundan nang prinsipe Sarpendon at nagwakas sa prinsipe Nerva nang Ka’desh.

Naroroon ang Adi ng tahanan ng mangyari iyon. Nakaupo ito sa isa mga upuang bato na nakadikit sa dingding nang bulwagan.

Tinulungan siya nang kanyang asawa sa paghahanda nang kanilang tanghalian nang umagang ito. Katuwang ang mga prinsipe nang Ka’desh pinagsaluhan nila ang pananghalian nang sigay at malagkit na kakanin.

Nang tanghaling iyon pinag-usapan nila ang buhay nang mga prinsipe sa Qaa’ur kung papaanong tumakas ang mga ito sa malupit na kamay nang bagong Herren na si Malakith at kung papaanong sinubukang habulin at sundan ng mga mandirigma nang bagong Hadezar ang mga ito na parang pinakawalang hayop sa panahon nang pangangaso. Sa loob nang mahabang panahon nabuhay sila sa pagtatago mula sa kanilang mga kalaban sa Ka’desh.

Humingi nang tawad ang Adi Dilshed sa nangyari sa mga magulang nito lalo na sa pagkamatay nang ina at mga kapatid nito, maging sa asawa nang prinsipe Iserin na nang mga panahong iyon ay nagdadalang-tao.

Wika nang prinsipe Iserin sa kanila sa wikang Jingkaris na wala silang kasalanan at ginawa lamang nila kung ano ang kinakailangang gawin, na ang totoo maaaring tadhana na ang kinasapitan nang mga ito sa pagkamatay sa dagat.

Hindi na nagpaliguyligoy pa ang Adi Dilshed. Sinabi nang Adi ng tahanan na alam nila kung ano ang tunay na dahilan kung bakit inimbita nila ang mga prinsipe nang Ka’desh sa Ja’khar at iyon ay upang tulungan sila nang mga ito sa pagpigil sa kanilang mga nasasakupan upang hindi makuha sa kanila ang pamamahala nang Ja’khar kapalit nang tulong na pagbawi sa Ka’desh.

At hindi ito itinanggi nang Prinsipe Nerva. Gayon tinanong nito sa kanila kung papaano makakatulong ang mga ito. At sinabi nang Adi Dilshed ang hindi niya inaasahan na maririnig niya sa matabing dila nang Adi ng tahanan.

Sinabi nang Adi Dilshed sa Prinsipe Nerva ang kagustuhan nang matanda na kumbinsihin ang mga Kesh na nandito sa kanilang bayan na sumapi sa adhikang magpapabagsak sa Herren ng Ka’desh. Gamitin ang mga Kesh sa kanilang bayan upang mapabagsak ang kapisanan nang mga pangkaraniwan.

Ngumiti ang Prinsipe Nerva.

Pagpapatuloy nang Adi Dilshed habang sila ay gagawin nila ang lahat upang kumbinsihin ang kapisanan na huwag umalis sa kanilang bayan ang mga kalahi ng mga ito. Sinabi nang matanda na pipilitin nila ang kapisanan na tutulan kung anoman ang dahilan ng pag-alis nang mga Kesh. Gagawa sila nang maliliit na kaguluhan na pag-uugatan nang paghahatihati nang mga ito. magsisimula ito sa bintangan, pagtuturo nang kung sino ang dapat sisihin gayong walang makakaalam na sila ang nasa likod nang lahat ng ito.

Tinanong nang prinsipe Nerva ang matanda kung papaano kung magkaroon ng kaguluhan. Nang pagdanak nang dugo nang dalawang mga lahi. Hindi kagustuhan nang prinsipe na ilagay sa mga kamay nito ang kasalanan nang pagkawala nang maraming buhay.

Bagay na ipinagkaila nang matandang Adi at sinabing hindi kailanman magkakaroon ng pagdanak ng dugo sa kanilang mga daanan at bayan. Na matapos ang nagdaang malaking kaguluhan hindi hahayaan nang kapisanan na magkaroon pa nang kahit anong patayan at karahasan sa kanilang mga lansangan at iyon ang isinisiguro nang matanda sa kanilang lahat.

Hindi magtatagal hahayaan din nang kapisanan na pakawalan ang mga Kesh sa kanilang bayan. Sasang-ayunan nila ang gagawin nang mga ito para sa ikabubuti ng kanilang bayan.  Makukuha nang mga prinsipe ang tulong sa kanilang mga kalahi. Matutulungan nila ang mga ito sa pagbawi nang kung anoman ang dapat na para sa mga ito.

Tinanong nang prinsipe Nerva ang matandang Adi kung akala ba nito ay gustong mawala ang kapisanan sa Ja’khar. Gayong bakit kinakailangang tulungan pa nila ang mga ito.

Sinabi nang Adi Dilshed na sino ba ang nagsabing tutulungan nila ang kapisanan nang mga magsasaka at manggagawa. Gayong wala silang hinahangad kung hindi pigilan ang mga ito sa pag-angkin nang dapat na sa kanila…ang pamumuno nang buong Ja’khar. Sinabi nang Adi Dilshed na hindi ibig sabihin na kukumbisihin nila ito na tuligsain at pigilan ang pag-alis nang mg kesh ay tutulungan na nila ito. Na ang totoo ay kukumbinsihin lang nila ang mga ito na wasakin ang sarili nitong kalipunan sa pag-iisip na ang kanilang ginagawa ay makakatulong nang malaki sa kanilang bayan at sa pang-araw-araw na pamumuhay kanilang mga kalahi bago pa tuluyang maging pananagutan ang mga ito sa kanila.

Sinabi nang Adi Dilshed na hindi na nito gustong maulit pa kung ano nangyari na nagdulot ng pagkamatay nang kanyang ama na anak nito. Malinaw na isa itong paghihigante.

Tumayo siya sa kanyang kinauupuan sa loob nang bulwagang silid matapos ang kanilang tanghalian. Maliwanag ang sikat ng araw nang tanghaling iyon. Malapit nang umalis ang panahon ng taglamig sa kanilang bayan.

Nagtungo siya sa loob nang silid-lutuan. Nakita niya ang Adi Makbule na tinatanggal ang mga natirang pagkain sa mga pinggan. Tinanong siya nang kanyang asawa kung maaari ba siya nitong tulungan. Bagay na kanyang tinalima.

Lumapit siya sa Adi Makbule. Niyakap niya ito. Tumigil ang kanyang asawa sa paglagay nang pinggan sa hugasin. Tanong niya, “alam mong babalik sa atin ang lahat nang mga gustong mangyari nang amma?”

Wika nito, “oo!”

Kinuha niya ang baso na nasa gilid nang lamesa. Ibinaba niya ito sa hugasin, malapit sa mga nakapatong na mga pinggan at nakaligpit na mga kubyertos.

Tanong niya, “bakit hindi mo siya pigilan…ikaw ang palagi niyang kasama?”

Tanong nito sa kanya, “may magagawa ba ako? Buo na ang kanyang desisyon…alam mo na walang sino man ang makakapigil sa matanda.”

Wika niya, “makakasira ito sa ating tahanan.”

Wika nang Adi Makbule sa kanya, “ito lang ang tanging paraan.”

Wika niya, “hindi. May iba pang paraan.”

Kinuha niya ang pinggan na nasa kamay nang kayang asawa. Ibinaba niya ito sa mga hugasin.

Tanong nito, “ano ang gusto mong gawin ko?”

Lumapit siya sa tenga nang kanyang asawa. Dumampi ang kanyang bibig sa tenga nito. Bumulong siya dito. Bulong niya, “gusto kong akitin mo nang masama ang isa sa mga prinsipe.” Kinuha niya ang mahabang damit na suot nang kanyang asawa. “Kuhanin mo siya sa iyong mga kamay tulad nang pagkuha mo sa akin. Linlangin mo siya sa mga kagustuhan na hindi niya nalalaman…” Hinawakan niya ito at itinaas saka pinasok ang kanyang kamay sa loob nang mahaba nitong palda. “mga bata pa ang mga prinsipe? Ano ang alam nila sa kayang gawin nang isang babae na katulad mo?” Hinipo niya ang Adi Makbule. Hinawakan niya ang ari nito. ipinasok ang kanyang daliri sa katawan nito.

Napakapit ang kanyang asawa sa dulo nang mataas na lamesang bato na nasa loob nang silid-lutuan nila. Tinanggal niya ang kanyang bibig sa tenga nang Adi. Ibinaba niya ang kanyang kamay mukha at inilapit ang kanyang bibig sa tenga nang Adi na nakalihis at nakaunan sa kanyang ulo. “Hihingi ako nang tulong sa ating panganay at sa tahanan ng kanyang asawa. Gayon din sa mga itinuturing nating mga kalaban. Kailangang mapigilan ang Adi Dilshed sa kahit anomang paraan! Kahit kamatayan niya man ang magiging kapalit.”

Nang banta na pagtanggal niya sa kanyang hinlalato hinawakan nang kanyang asawa ang kanyang kamay. Wika nito, “huwag mong tigilan —aahah!”

Tinanggal niya ang kanyang kamay sa loob nang damit nang kanyang asawa. Hinugasan niya ito sa tubig na nasa palanggana. Matapos noon kinuha niya ang mga pinggan na may lamang tira na ipapakain sa mga alaga nilang hayop. Lumabas siya sa loob nang silid-lutuan. Kinuha ang malaking palanggana na nasa labas nang silid-lutuan sa madilim na pasilyo. Kumuha nang tiring pagkain at mga Kinatay na mga karne nang baboy at inihalo ang mga ito gamit nang kanyang kamay. Pinaghiwalay ang mga ito sa bawat kainan nang kanilang mga alaga at nagtungo sa loob nang yungib nang tahanan nang mga hayop at pinakain ang mga ito.

Nang Hapong ito umalis siya sa tahanan ng mga Harith sakay kay Higalik. Nagtungo siya sa gumuhong tahanan ng mga Barakat upang makipagkita sa Hadi Batul at sa Hadi Eno. Sa kanyang paglalakbay sa dalampasigan nakita niya ang may gumuguhit sa Unang pagbagsak.  Pinagtakahan niya ang mangguguhit sa gayon ito ay nakatawag nang pansin sa kanya.

Tinanong niya ito kung ano ang ginagawa nito.

Lumingon ito sa kanya.

At sinabi nito sa kanya na iginuguhit nito ang mataas na talampas na malapit sa bukana nang ilog. Pinagtatakahan nang malikot nitong imahinasyon ang Unang pagbagsak.

Tinanong niya ang dayuhan kung ano ang pangalan nito…gayong pinagtakahan nito kung bakit nito ibibigay ang pangalan nito.

Sinabi niya ang kanyang pangalan at kung sino siya. Agad siyang nakilala nang nilalang mula sa pangalan nang kanyang tahanan at humingi nang tawad sa pagiging mapagmalabis nito.

Muli hiningi niya ang pangalan nang dayuhan at sinabi nito sa kanya na ang pangalan nito ay Duron.

Tinawag niya itong Hadi Duron bagay na itinanggi nito at sinabing Duron lang, mula sa tahanan ni Boron na isang Qaa.

Hiniling niya kung maaari niya bang makita ang larawan na iginuguhit nito sa kahoy bagay na tinalima nito. Pinakita nito sa kanya ang larawan na hindi naglaon ay kanya rin ibinalik at pinuna na gayong may matalas itong panlasa pagdating sa mga guhit datapwat kakaunting imahinasyon.

Ngumiti ito sa kanya at nang may pangunguya ay nagpasalamat ito. Tinalikuran niya ito kasabay nang pagdating nang isang batang Jingkar na may buhat-buhat na tiklis at humahangos patungo dito.

Nagpatuloy siya sa kanyang paglalakbay patungo sa dating tahanan ng mga Barakat. Sa kanyang pagdating siya lamang ang naroroon. Nakahiga si Higalik sa loob nang yungib nang dating tahanan ng mga Barakat. Hinihintay niya sa pagdating ang mga inaasahan niyang kakausapin sa gumuhong tahanan habang nagmamanman sa kanyang paligid.

Sa pagdilim nang kalangitan ng hapong iyon dumating ang Hadi Batul sakay sa alagang asong gubat nito. May dala itong nakakalasing na inumin. Agad siyang nagpakita mula sa kanyang tinataguan. Hindi nagtagal nasundan ito nang pagdating nang Hadi Eno at nang ilan sa mga Jingkar na kasama nito at bahagi sa bumubuo sa kapisanan nang mga pangkaraniwan, isang pang-uuyam sa matandang Adi.

Nang gabing ito nagtungo sila sa loob nang yungib nang dating tahanan ng mga Barakat. Kasama ang mga alagang asong-gubat habang iniilawan nang mga nakasinding timsim na nakadikit sa mga haligi at ng dingding ng yungib.

Binuksan nang Hadi Batul ang takip ng maliliit na bangang may lamang nakakalasing na inumin.

Nagpasalamat siya sa pagpunta nang mga ito sa kanyang paanyaya nang pag-uusap.

Tinanong nang Hadi Eno kung ano ang dahilan nang biglang pagpapatawag nang pakikipagtalastasan.

Sinabi nang isa sa mga kasama nito na nangangaba ito na hindi ito isa lamang biglang pag-uusap.

Bagay na sinang-ayunan nang Hadi Batul.

Kumuha siya nang mga baso mula sa tiklis na nakasabit sa katawan nang alagang asong-gubat nito.

Isa-isang tinagayan ang apat na maliliit na mga basong gawa sa putik. Ibinigay nang Hadi Eno ang isang baso sa kanya at tatlo sa mga pangkaraniwan.

Tinanong nang Hadi Eno kung hindi ito iinom.

Bagay na pinagsinungalingan nito at sinabing hindi ito umiinom nang nakakalasing na inumin. Tinanggal niya ang pangamba nang mga ito na sinabing walang dapat na ipag-alala ang mga ito sapagkat walang lamang lason ang hawak nilang mga baso. Bagkus ito lamang ay isang nakakalasing na inumin na mula sa bunga nang rimas at gayong hindi gaano katapang.

Nagsimula siyang uminom.

Sinabi niya na hindi na siya magpapaliguyligoy pa. Sinabi niya na kaya siya nagpatawag nang pag-uusap upang sabihin sa mga ito na nandito sa kanilang lupain ang mga prinsipe nang Ka’desh. Bagay na alam na ng kanyang manugang at ngayon lamang nalaman ng kinatawan nang kapisanan.

Tinanong nang isa sa mga kinatawan nito kung ano ang dahilan nang pagparito sa kanila nang mga prinsipe.

Sinabi nang Hadi Faysal na iyon ay upang pabagsakin ang kapisanan nang mga magsasaka at may-ari nang mga lupain.

Tanong nang Hadi Eno, “anong gusto mong gawin namin ngayon?”

Wika niya, “hinihiling ko sa inyo na tulungan niyo ako! Gusto kong pigilan ang aking amma sa kanyang binabalak, at upang mapigilan siya kinakailangan ko ang tulong niyo!”

Tanong nang isa mga kinatawang kasama nang Hadi Eno, “bakit mo ginagawa, Hadezar?”

Ngumisi siya. Sinabi niya, “hindi Hadezar…katulad niyo isa lamang akong pangkaraniwan. Hindi ako ang tagapagmana nang aking tahanan ngunit tulad niyo sinuway namin ang kagustuhan nang nararapat at pinili kung ano ang kinakailangan. Hindi naman lingid sa inyo ang ginawa nang aking tahanan…alam ko ang dahilan kung bakit pinagkasunduan niyong piliin na huwag makipaglamay sa libing nang aking ama! Naiintindihan namin kung ano ang dahilan ngunit hindi ako ang aking ama ni ang aking kapatid. Masama man ang turing niyo sa aking tahanan handa akong baguhin kung anoman ang kinakailangan at isa na roon ang Adi Dilshed at ang mga prinsipe nang Ka’desh.”

Tanong nang Hadi Batul, “Hadi Faysal, hindi namin alam kung ano ang binabalak nang iyong amma hindi rin namin alam kung ano ang kagustuhan mong mangyari.”

Wika nang isa sa mga kinatawan, “tama ang Hadi Batul…ano ba talaga ang gagawin nang Adi Dilshed at kung bakit kinakailangan pa nang tulong ng mga prinsipe.”

Sinabi niya, “napagkasunduan nila na gamitin ang mga Kesh at ang hidwaan nang dalawang lahi sa pagpapabagsak nang Kapisanan nang mga masasaka at may-ari nang mga lupain. Hihimukin nang mga prinsipe ang mga Kesh sa ating bayan na sumanib sa mga ito at bawiin ang bayan nang Ka’desh mula sa Herren Malakith. Binabalak nang Adi na lumikha nang isang kaguluhan…naniniwala ito na hindi kayo kikilos o gagawa nang kahit anong masama na ikadadanak nang dugo at ikalalaki nang kaguluhan. Na hahayaan niyo ang mga Kesh datapwat magpapatuloy pa rin ang kaguluhan at iyon ang magiging dahilan nang paghihiwalay nang inyong kapisanan at tuluyang pagbagsak nang ideya— kayo mismo ang gagawa nang kaguluhan.”

Wika nang Hadi Eno, “muli tinatanong kita Hadezar ano ang gusto mong gawin ngayon!”

Wika niya, “hindi Hadezar—”

Wika nang Hadi Eno, “maaari ba akong magbigay sa iyo nang isang mungkahi…kung tatanggapin ka namin sa aming kapisanan at hihimukin ka namin na sumali sa aming adhika handa ka bang maniwala sa aming layunin na wala kaming gagawin kahit ano na ikababagsak o ikasisira nang iyong tahanan bagkus ikaw at bumubuo lamang sa iyong tahanan ang may kayang gawin iyon!”

Hindi siya nakaimik. Sinubukan niyang magsalita.

Pagpapatuloy nang Hadi Eno, “tulad nang sinabi ko sa Hadi Yasir ng himukin ko siya at tumanggi siya sa amin…”

Bagay na pinagtakahan nang Hadi Batul.

Ang Hadi Batul

“ano?”

Tanong nang Hadi Budur, “hindi mo ba alam Hadi Batul?”

Tanong niya, “ano ang pinag-usapan niyo nang Hadi Yasir, Hadi Eno!”

Wika nito, “tulad nang sinabi ko hinimok siya na sumapi sa aming adhika ngunit tumanggi siya datapwat kinumbinsi niya ako na makabubuti ko itong gawin…at ito ang tama para sa Ja’khar!”

Tanong niya, “at naniniwala ka sa Hadi Yasir?”

Wika nito, “Oo!”

Wika niya, “kung ganon tama ako, siya ang dahilan!”

Wika nang Hadi Basir, “nagkakamali ka Hadi Batul…”

Nagtaka siya.

Dagdag nang Hadi Basir, “wala siyang kinalaman sa kahit anoman sa aming adhika. Isa siya sa mga sumasalungat at hindi naniniwala sa aming kakayahan! Bago siya umalis nang Ja’khar pinaalalahanan niya pa kami na huwag naming pakikialaman ang kahit anong desisyon nang mga tahanang dating bumubuo sa kalipunan nang mga Hadezar!”

Pagtataka nang Hadi Faysal, “nandito pa ba ang Hadi Yasir habang inililibing namin ang aking ama!”

Wika nang Hadi Eno, “ang alam namin ay bago sila umalis nang Adi Hikmet ay tinatago pa sila nang tahanan ng mga Roshan!”

Ngumiti ang Hadi Faysal.

Wika nang Hadi Budur, “kinausap kami nang Hadi Yasir…sinabi niya na alam niya na may gagawin hindi maganda ang tahanan nang mga Harith maging ang tahanan ng mga Roshan sa aming kagustuhan!”

Sabat nang Hadi Eno, “sa aming pinaglalabang kagustuhan. Hindi lang kayo ang nagtataglay nang mga tenga at mata dito sa Ja’khar, mga Hadezar.”

Pagpipilit nang Hadi Faysal, “hindi kami Hadezar!”

Pagpapatuloy nang hadi Eno, “nakakahinayang…kayo pa naman ang aming pinili at pinagbotohan na maging Hadezar! Malinaw na binilin sa amin nang Hadezar na kahit anoman ang maging desisyon at gagawin nang mga tahanan na dating bumubuo sa kalipunan ng mga Hadezar ay kailangan naming galangin ang mga tahanang bumubuo sa kalipunan ng mga Hadezar.”

Wika nang Hadi Budur, “hindi pa tapos ang panahon ng pagtulong ng mga Hadezar. Nagsisimula pa lamang ang muling pagkakatatag nang kalipunan.”

Tanong nang Hadi Faysal sa mga ito, “at anong kalipunan iyon!”

Wika nang Hadi Budur, “ang kalipunan nang mga Hadezar, Hadezar!”

Wika nang Hadi Eno, “ngayon kami naman ang pakinggan niyo…sa susunod na mga araw na magkakaroon nang kaguluhan at pagdanak sa dugo sa mga daanan at kalsada nang Ja’khar. Hinihiling namin sa inyo na wala muna kayong gawin na kahit anong ikasisira nang aming mga balak—malinaw sa amin na hindi namin kayo mapipigilan at wala kaming balak na pigilan kayo. Maaari mong gawin kung ang binabalak mo Hadi Faysal ngunit kung anoman ang mga gagawin mo kailangang makarating din sa amin kung ano ang mga binabalak mo… ganon din sa iyo Hadi Batul!”

Wika nang Hadi Batul, “hindi niyo kami pwedeng itali sa mga pasya niyo!”

Tugon nang Hadi Eno, “at doon ka nagkakamali Hadi Batul. Ano man ang gagawin mo, ano man ang magiging pasya mo o binabalak na mangyari kasama kami, at ang aming mga tahanan sa bawat pasya, at balak na gustong mangyari nang kalipunan ng mga Hadezar. Hindi namin kayo itinatali sa aming desisyon gusto lang namin na alalahanin niyo kami…maging manunuri at timbangan na kung anoman ang gagawin niyo kami ang makikinabang o kami ang madadamay. Hindi namin kinakalimutan kung ano ang bahagi namin sa lipunang ito ngunit mistulang kinakalimutan niyo kung ano ang bahagi niyo sa pamumunong ito!”

Wika nang Hadi Budur, “Hindi lang kami…lahat kami ito ang hinahangad na mangyari…ang tignan at pakinggan niyo kami.”

Dagdag nang hadi Basir, “na mistulang lahat kayo ang nakakalimot…hindi kami ang nakakalimot dito.”

Nang gabing iyon bumalik siya sa tahanan nang mga Roshan na lasing sa pag-inom ng nakakalasing na inumin mula sa bunga nang rimas. Nagtungo siya sa yungib nang kanilang tahanan. Tinanggal niya ang mga paratilya at sapin sa asong-gubat at pinakawalan niya ito sa loob ng yungib.

Humiga siya sa tabi nang kanyang asawa. Nakita niyang gising pa ito at nakadungaw sa kisame nang kanilang silid. Lumingon siya dito habang nakahiga silang magkatabi sa kanilang kamang mag-asawa. Pagkatapos noon agad din niyang tinanggal ang kanyang pansin dito at muling Dinungaw ang kahoy na kisame ng kanilang silid.

Nang umagang ito dumanak ang dugo sa loob nang Ja’khar. Natagpuang patay at nakahandusay sa dalampasigan ang dalawang Jingkar, inanod nang dagat at inaanod nang baybayin habang hindi kalayuan sa kalsada patungo sa isa sa mga imbakan ng bayan ang isa pang Jingkar na wala na rin buhay.

Bago matapos ang araw ay inilibing ang mga ito. Nagpatuloy ang kaguluhan at karahasan sa loob nang Ja’khar sa mga sumunod pang araw. Nagkaroon nang mga patayan at pagdanak nang dugo.

Nagtungo silang dalawang magkapatid kabilang bahagi nang Mahabang ilog. Binagtas nila ang daan nang mga panaghoy at sinuri ang bahagi nang kabilang ilog nang Ja’khar.

Tinanong nang Hadi Fadil sa kanya kung dito niya ba iniisip na palawakin ang Ja’khar. Bagay na kanyang sinang-ayunan. Gayong pinatunayan lamang nito sa kanyang kapatid ang matagal nang gumagambala sa kanyang isipan— ang pagpapalawak at paglaki nang kanilang bayan.

Sinabi nang kanyang kapatid na kumpara sa kanilang bayan mas masukal at matubig ang bahaging ito.

Sinabi niya na hindi nakapagtataka kung bakit ang kinatitirikan nang kanilang estadong-lungsod ang pinili nang mga unang nanirhan doon. Bagay na sinang-ayunan.

Ngunit sa pagtitiyaga lang at pagpipilit maaari nilang pagtulungan ang pagpapalawak nang kanilang bayan sa mga makabagong pamamaraan nang pagbuo nang mga bagong bayan. Sinabi niya na may nakausap siyang isang dayuhan na galing sa Kanluran kung saan pinagmamalaki ang mga nagtataasang mga lupain at muog, gayon din ang mga tagilo nito. Ang pag-usbong nang bagong bayan sa Mahiwagang Andes nang Katimugan maging nang Taravara sa kanluran, ang daungan at maliit na bayang dating nasa ilalim nang pamumuno ng mga Vanlandi.

Sinabi niya, “hindi mo ba nakikita ang mga dingding doon” habang itinuturo ang kalayuan na kanilang abot tanaw “diyan…mga batong kalsada at isang naaangkop na mahabang tulay hindi ang palagiang inaayos na tulay nang daan nang mga panaghoy!”

Tugon nang Haid Fadil, “hindi ko alam aka kung ano ang nakikita mo!”

Binatukan niya ang kanyang kapatid.

Wika niya, “tignan mong mabuti Hadi Fadil— ANG JA’KHAR!”

Gayong hindi pa rin nakita ito nang kanyang kapatid. Pinilit niya itong tulungan siya…gamitin ang kanilang kakaunting nalalaman at kakaunting tinataglay na impluwensya upang palawakin ang kanilang bayan.

Isang bayang sisibol para sa isang bagong bukas.

Nagpatuloy ang kaguluhang nilikha nang tahanan ng mga Harith nang araw na ito, o nang mga sumunod pang mga araw matapos ang araw na ito. Nagsimula na ang mga prinsipe ng Ka’desh na kumbinsihin ang mga kalahi nang mga ito na sumanib at tulungan ang mga ito sa pagpapabagsak sa kasalukuyang Herren ng Ka’desh at maibalik sa mga ito ang ‘kanilang bayan’.

Hindi na ito bago pa sa Ka’desh…ang pinakamatandang bayan sa buong Malayang Andes nang silangan.  Isa sa tatlong mga lahi na unang nakarating sa pamamagitan nang mga tulay na lupa na bago pa ang kanilang pagdating sakay nang mga naglalakihang mga sasakyang pandagat na Caracoa.

Sa kanilang paglalakbay, nakita nila ang mga prinsipe na nakasakay sa mga asong-gubat patungo sa isa mga nag-aalaga nang mga hayop.

Tinanong ng kanyang kapatid kung hindi niya iniisip kung ano ang tunay na layunin nang pagdating ng mga prinsipe sa kanilang bayan.

Tinanong niya ang Hadi Fadil kung ano ang ibig sabihin nito gayong pinaliwanag niya na dito at sa kanilang ama, kung ano ang dahilan nang pagdating nang mga Kesh sa kanilang bayan, ito ay upang magkabuo ng isang hukbong handang lumaban sa Herren nang Ka’desh.

Sinabi nang kanyang kapatid na hindi lamang nito maintindihan gayong, bakit sa kanilang bayan…Tinanong siya nang Hadi Fadil kung hindi ba naiisip nito na kakaunti lamang ang mga Kesh sa Ja’khar na kung makumbinsi man nang mga prinsipe ang mga ito na tumulong at sumanib sa pagpapabagsak sa Herren Malakith ay gayong galanggam lamang ang laki nang mala-isang buong kamay na hukbong sandatahan nang Herren ng Ka’desh.

Gayong sinabi niya na naway sampalin nang langit ang mga prinsipe upang tuluyan ng matauhan sa kahibangang ginagawa ng mga ito.

Walang mahalaga sa kanya ngayon kung hindi ang ilagay ang kanilang tahanan sa karangyaang dapat na tinatamasa nila. Ito ang kanyang pamana sa mga susunod salinlahi ng kanyang tahanan.

Nang araw na ito kinausap niya ang kanyang ama sa kagustuhan niyang pagpapalawak nang Ja’khar sa kanilang bayan. Sinabi niya na makakatulong ito nang malaki sa kanilang kababayan.

Tinanong nang kanyang ama kung saan niya gustong ilagay ang bagong Ja’khar. Sinabi niya na gusto niya itong ilagay sa kabilang ilog. Sinabi niya na kung hahayaan siya nito at pahihintulutan gusto niyang umalis nang Ja’khar, maglakbay sa laban ng kanilang bayan at makipag-usap sa mga gustong tumulong sa pagpapalawak nang kanilang estadong-lungsod.

Tinanong siya nang Hadi Yusuf kung papaano niya mapipilit ang mga tagalabas na mamuhunan sa kanilang bayan at maglaan nang mga karunungan sa pagpapalawak nang kanilang bayan. Tinuran nito na iba ang kalakalan sa labas nang Ja’khar. Pinangunahan siya nang kanyang ama, sinabi nito sa kanya na hindi nito gustong ibaba ang kanyang loob datapwat pinapaalalahanan lamang siya nito na mag-ingat.

Sinabi nito sa kanya na kung gugustuhin nito na isama ang kanyang mag-ina ay makabubuting manatili ang mga ito sa kung nasaan ang kanyang nakatatandang kapatid.

Sinabi nang kanyang ama na nahanap na nito kung nasaan ang Hadi Yasir at ang Adi Hikmet. Sinabi nito sa kanya na nasa Qaa’ur ang mga ito at doon balak isilang ang panganay na anak nang mag-asawa.

Tinanong niya ang kanyang ama bakit hindi dito sa kanilang bayan, gayong makakabuti rin na nandito at mapapangalagaan ang mga ito nang kanyang mga magulang.

Sinabi nang kanyang ama na nagdesisyon ang Adi Arwa na umalis nang Ja’khar at sundan ang kanyang nakatatandang kapatid. Sinabi nang kanyang ama na kinausap siya nang Hadi Ogeyerg at Hadi Baaru na kung maaari ay sumali ito sa kapisanan nang mga magsasaka at mga may-ari nang mga lupa bagay na tinanggap nito.

Nagtaka siya. Tinanong niya ang kanyang ama kung bakit nito ito ginawa. Inalala niya ang kanilang tahanan. Tinanong niya dito kung papaano ang kanilang tahanan, ang tahanan ng mga Roshan, ang kalipunan ng mga Hadezar.

Gayong sinabi nito sa kanya na hindi ito para sa kapakanan lamang nang kanilang tahanan bagkus para ito sa kinabukasan ng kanilang bayan.

Tinanong niya ang kanyang ama kung maging din ba ito ay nabulag na rin sa mga pinagsasabi nang kapisanan ng mga magsasaka at may-ari nang mga lupain. Na ang ginagawa nang mga ito ay para sa kanilang bayan datapwat hindi iyon ang totoo at gusto lamang nang mga ito na pabagsakin ang Kapisanan ng mga Hadezar kaya pinagkakalat na tuluyan nang bumagsak ang kalipunang kinabibilangan nang kanilang tahanan.

Bagay na tinugunan nang kanyang ama at sinabing alam nila na matagal nang bumagsak ang kalipunan nang mga Hadezar at hindi ito kasalanan nang mga may-ari nang mga sakahan, ni nang mga nag-aalaga nang mga hayop at mga mangingisda. Na ang totoo, sila ang at ang kanilang mga tahanan ang may dahilan kung bakit bumagsak ang Kalipunan nang mga Hadezar at sila lamang makakagawang maibangon ito mula sa abo nang pagbagsak nito.

Sinabi nang kanyang ama na wala siyang dapat na ipag-alala…maganda ang kanyang binabalak at kagustuhang mangyari sa kanilang bayan. Ngunit kailangan na nilang simulan kung ano ang kinakailangan, ang pagbubuo nang isang bagong Ja’khar kasabay nang bagong pamahalaan.

Handa siyang tulungan nang Hadi Yusuf na maisagawa nang maayos at nasa tama ang pagkakabuo nang kanyang pinapangarap, ito lamang ang kagustuhang mangyari nang kanyang ama at wala nang iba pa.

Nang gabing iyon, umalis sila nang kanyang ama, kasama ang kanyang kapatid patungo sa loob nang kakahuyan. Tinanong nang Hadi Fadil sa kanilang ama kung saan sila pupunta, kung ano ang gagawin nila sa loob nang gubat na mapanglaw ngunit hindi ito kumibo bagkus nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay.

Nagpaalam ang Hadi Yusuf sa Adi Arwa. Pinaalalahanan nang kanyang ina ang kanyang ma na mag-iingat. Bagay na sinang-ayunan nang kanyang ama at sinabi nang kanyang ina na wala itong dapat na ipag-alala. Sinabi ng Hadi Yusuf sa Adi Ismat na babalik din sila agad…na matapos ang pag-uusap sa loob nang tahanan nang mga Roshan agad silang umalis sa kanilang tahanan at umalis nang Ja’khar.

Dumaan sila sa bahaging dating kinasasakupan nang tahanan nang mga Barakat. Hindi nagtagal nakalabas sila nang Ja’khar at binagtas ang kahabaan na nagdudugtong sa mga daanan nang kanilang bayan at sa labas nang Ja’khar. Binaybay nila ang daan nang mga panaghoy, ang tulay na bato na nagdudugtong mula sa mababaw na bahagi nang mahabang ilog patungo sa kabilang-ilog. Hindi nagtagal narating nila ang kabilang bahagi nang ilog. Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay…hanggang sa matanaw na nila nang kanyang ama at kapatid ang naglalakihang kambal na mga bato na gabundok ang taas.

Nang gabing iyon pinakilala siya nang kanyang ama sa mg sumasamba sa kapangyarihan nang liwanag ng buwan. Iyon ang unang pagkakataong nakita niya ang Hadi Yusuf na maging bahagi nang lihim na samahan na namumuno sa kanilang bayan liban pa ang mga Hadezar at ngayon ay ang mga may-ari nang mga lupa.

Pagdating nila sa Kambal na bato at sa lungaw, tahimik ang buong paligid. Maliwanag ang kabilugan nang buwan na dinadaanan lamang ng mga ulap. Maingay ang buong kakahuyan at walang ni isa man sa mga bumubuo at sumasamba sa kapangyarihan nang liwanag ng buwan ang naroroon. Hindi nagtagal hindi niya napansin na nawala ang kanyang ama at nang nalaman niya na lamang ay nang sinabi ito nang kanyang kapatid na sinabing binilinan sila nang Haid Yusuf na dumito muna at maghintay.

Gayong ipinagtaka niya kung ano ang kinakailangan nilang hintayin nang gabing ito na unti-unti nilang nararamdaman ang lamig nang paligid.

Sa kawalan, unti-unting nagpakita ang mga nilalang na nagtatago sa balat-kayo at iba’t ibang anyo.

Bumalik siya sa dati nilang tahanang mag-asawa sa tabing ilog. Wala na ang lamang nang kanilang tahanan na ibinigay sa kanilang mga-asawa nang kanyang tiyo at tiya. May iba nang nakatira dito…pinamamahayan nang mga Kesh na nagtatrabaho sa ilalim nang patnugod at pamumuno nang Hadi Basir. Hinangad niya na maging katulad siya nang kanyang tiyo, ang Hadi Mirza, maging isang pinuno at may-ari nang sariling lupain na tinatamasa nito. Na magkaroon nang isang tahanan kasama ang Adi Ismat at ang kanyang mga anak na hindi pinapakialaman nang darakila pa sa kanila. Wala na ang darakila pa sa kanilang tahanan, bumagsak na masnakahihigit sa kanilang tahanan at ngayon ay iisa na lamang ang mga Roshan.

Nang gabing iyon marami siyang nalaman na matagal niya ng hinahangad na marinig sa ahas na Hadezar. Tama lang na matutunan niya ito sa kanyang ama. Ang Ja’khar ay higit na kaayaaya kaysa sa kanyang inaasahan.

Hindi na siya nanatili pa sa kinatitirakan nang kanyang dating tahanan. Masaya siya na may naninirhan na dito…kailanman hindi ito ang kanyang naging tahanan bagkus ang tahanan ng mga Roshan.

Nang umagang ito nagpaalam siya sa kanyang ama at nakababatang kapatid. Nakasakay ang kanyang asawa sa kanilang alagang asong-gubat na una nang nagpaalam sa kanila nang kanyang ina. Nakasakay ang kanyang ina sa pa nilang inaalagaang asong-gubat.

Nagpaalam ang kanyang ama sa kanyang mga anak. Pinaalalahanan siya nito na mag-iingat sa kanilang gagawing paglalakbay nang kanyang asawa, mga anak at nang kanyang ina. Bagay na kanyang tinalima. Pinaalalahanan din siya nang kanyang ama na ingatan ang kanyang ina sapagkat hindi nito nalalaman ang paligid nito at natatakot ang Hadi Yusuf na baka mapano ang kanyang nanay. Nang umagang ito sakay sa mga asong-gubat umalis sila ng Ja’khar patungo sa daungan at bayan nang Qaa’ur kung saan makikipagkita sila sa Hadi Yasir at sa kanyang nakatantandang kapatid.

Nagsimula silang maglakbay patungo sa lagusan palabas nang Ja’khar sa Magiting na Mesa at talampas ng itim na mga bato. Lumabas sila sa lagusan nang Ja’khar at tinahak ang daan nang mga banal. Sa kanilang paglalakbay pinakita nang kanyang asawa at ina sa kanyang mga anak ang malinaw na lawa, ang bughaw at luntian sa kailaliman nang tubig at ang malasalamin nitong pumupukaw sa larawan nang kalangitan.

Nagpatuloy sila sa paglalakbay sa daan ng mga Panaghoy, sa loob nang mahiwagang pulang gubat…Sinabi niya sa kanyang asawa na makabubuti kung magkampo sila sa paanan nang talampas ngunit hindi pumayag ang Adi Ismat.

Tinanong nito sa kanya kung gaano kalayo ang Qaa’ur mula sa kanilang bayan. Sinabi niya na aabutin nang dalawang araw ang paglalakbay sa pamamagitan nang mga asong-gubat bago makarating sa bayan ng Qaa’ur.

Gayong sinabi nito sa kanya na hindi sila maaaring manatili sa malawak na lugar kung saan maari silang makita nang sinoman na ikakapanganib nang kanilang mga buhay.

Ngunit sinabi niya sa kanyang asawa na walang liblib na lugar ang kanilang dadaanan. Ang Siko ay isang malawak na patag na lupain ng mga nagtataasang mga damo na sa kaliwa nito ay ang nagbabagang lupain at sa kanan nito ay ang matataas at matatarik na mga baybayin.

Sinabi nang Adi Ismat na maaari silang magpahinga sa labas nang itim na mga bato, datapwat sandali lang.

Bagay na sinang-ayunan nang kanyang ina.

Kung parepareho lamang nilang alam ang kanilang mga ginagawa.

Lumabas sila sa pulang-gubat bago magtanghali. Patuloy sila sa kanilang paglalakbay. Binabaybay ang matatarik na mga talampas nang itim na bato. Tanaw hindi sa kalayuan ang magiting na Mesa na pumapaimbulong sa kanila at sa kanilang mga paligid ang mga minahan nang itim na mga bato kung saan makikita ang ilang mga Jingkar at mga Kesh na nagmimina papasok sa loob nang talampas at kumukuha nang mga itim na mga bato na gagamitin sa paggawa nang mga matatalas na gamit sa loob nang Ja’khar.

Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay. Nang hapon ito, narating nila ang pinagkakampo nang mga manlalakbay na patungo ng Ja’khar. Nanatili sila dito kasama ng mga ito.

Nagtayo nang maliit na kulandong ang Hadi Batul habang kumuha nang mga pagkain at nakiluto sa mga nananatili sa Tarangkahan ang kanyang ina at asawa kasama ang kanyang mga anak para sa kanilang pananghalian.

Pinaliligiran sila nang dalawang nagtataasang mga talampas nang itim na mga bato. Sa dulo nito makikita ang Siko at ang daan nang mga Banal na umiekis patungo sa mababang mga ilog. Bago sila makarating sa Qaa’ur babaybayin muna nila ang Mata at ang mga galamay nito. Hanggang sa tuluyan silang makarating sa paanan nang Gulugod kung saan makikita ang bayan at daungan nang Qaa’ur. Matapos ang hapunan nagpalabuylaboy siya saloob nang kampo. Maliwanag ang kampo nang gabing ito. Nandito ang ilang mga mangangarabana na patungo sa kanilang bayan. Naglalakihan ang mga sasakyang karwahe na dala nang mga ito at hilahila nang mga asong-gubat o mga Bagat at mga Lampong.

Makukulay ang tinataglay nang mga tolda na pansamantalang tinitirhan nila. May bughaw, pula, luntian, dilaw at gawa sa balat. May mga palawit na ginto at balisungsong na bakal na makikita sa gitna nang mga bubungan. May iba na naglalakihan at may iba na parang itinali lamang sa apat na nakatarak na haliging gawa sa kahoy sa lupa.

Nandito rin ang ilang mga Jingkar na nagmula sa mga minahan sa Magiting na mesa at itim na mga bato patungo sa isang aliwan na makikita sa loob nang gubat ng mga tolda. Pinupukaw ang mga sarili sa isang makamundong panandalian at tiyak na babalik din ang mga ito kinabukasan.

Sinubukan niyang sundan ang mga ito ‘at tiyakin kung tama ang kanyang mga hinala’ na maging siya ay maaari rin maaliw sa kagandahan at kabaliwan. Sinundan niya ang mga ito…ang mga lalakeng barat at libog sa panandalian nang mga panahon gayong gipit at inaalipin ang sandali.

Nang gabing ito, walang kasing ningning ang tinataglay nang liwanag ng buwan. Higit pa nang gabing iyon, na ngayon ay tinatakpan ang mga bituin at mga dumaraang mga ulap.

Pinakilala nang kanyang ama ang sumasamba sa kapangyarihan at liwanag ng buwan. Sinabi nang kanyang ama sa kanilang magkakapatid na may isang lihim na samahan na kumikilos upang ilagay sa kaayusan at ilayo sa kaguluhan ang kanilang bayan. Sinabi nang kanyang ama na ito na ang tamang pagkakataon upang ipakilala sa kanilang magkapatid ang mga pinabubulaanan at kalat-kalat sa buong Ja’khar na sumasamba sa kapangyarihan at liwanag ng buwan.

Sinabi nang kanyang ama na hindi lang iilan na nasa kanilang harapan, siyam, ang bumubuo at katuwang sa lihim na samahan. Binubuo ito mula sa pinakamaliit sa kanila hanggang sa pinakamataas. Palaging papalit-palit at iba-iba ngunit iisa lang ang kinakatawan, iyon ang kinabukasan nang Ja’khar.

Sinabi nang kanyang ama na minsan nang nagtungo dito ang ahas na Hadezar at hilingin ang pagpapabagsak sa tahanan ng mga Harith at Parvana. Sinabi nang kanyang ama na may isa rin ina ang lumapit at humiling na gawing Hadezar ang sarili nitong anak gayong handa nitong ibigay kung ano ang kinakailangang ibigay. At ibinigay nito ang sarili nitong anak sa pabangon nang tahanan ng mga ito.

Tinanong siya nang kanyang ama. Tinanong siya nito kung ano ang kapalit na handa niyang ibigay para sa kanyang pinapangarap na bagong lipunan ng Ja’khar.

Gayong sinabi nang kanyang kapatid na handa itong ibigay ang sarili nito sa pagkakatatag nang bagong bayan para sa kanilang lipunan.

Nagulat siya. Nakiusap siya na huwag itong gawin nang Hadi Fadil gayong ipinilit nang kanyang kapatid na ito ang tama at makabubuti…tinawag siya nitong HADEZAR. Ang hadezar nang tahanan ng mga Roshan gaya nang tawag sa kanya nang Hadi Eno at ang mga bumubuo sa Kapisanan nang mga magsasaka at may-ari nang mga lupa.

Ang kanilang tahanan ay palaging pabago-bago nang walang humpay at katiyakan. Isa itong bangungot— isa itong bangungot na gusto niyang magising.

Nagpatuloy siya sa kanyang paglalakad, na sa kanyang pagtahak sa pagtatakang ito sa hindi inaasahan narinig niya ang Qaa’ur at Harras nang Ka’desh sa iisang pangungusap.

Nagulat siya.

Nagtaka siya.

Gayong sa kanyang pagkakaintindi, isa lamang ang ibig sabihin nito— kaguluhan.

Lumapit siya sa mga ito. Sa gayon sa pagpasok niya sa tolda nakita niya ang mga ito na nakaupo sa lupa, pinapagitnaan ng isang maliit na siga na may malaking kalderong pinakukuluan ang isang mainit na sabaw na may mga sahog na gulay at maliliit na karne.

Napakaliit nang tolda nang mga ito kung ihahambing sa mga gahiganteng nandito sa maliit na pitak na pinapaligiran nang dalawang malalaking mga talampas.

Nalaman niya na mangangarabana ang mga ito, mga Taiaman, na galing sa Qaa’ur at gayong kalalapag lamang galing sa karagatan na ang iilan ay magtutungo sa Ka’desh at ang ilan ay sa Ja’khar. Tinanong niya kung maaari ba siyang sumali sa mga ito.

Bagay na pinagtakahan nang iilan sa mga ito…halata ang alinlangan at kaba sa mga mukha nito. Nakatitiyak siyang sa ilalim nang mga binti nang mga ito ay may patalim na nakatago na kung kumilos man siya nang hindi kaayaaya ay mangyaring malagutan siya nang buhay nang hindi inaasahan.

Ngunit may isang nagpaunlak sa kanya. Tinanong siya nito kung gusto niya ba nang mainit na sabaw. Bagay na kanyang pinasalamatan sa pamamagitan nang pagtango.

Umupo siya malapit sa lagusan nang tolda.

Tinanong siya nito kung papaano siya nakakaintindi nang salitang Edda. Gayong sinabi niya na kakaunti lamang ang kanyang nalalaman na kung tutuusin ay wala siyang kaalam-alam sa salitang Edda nang kanluran ni ang salitang Kesh nang timog sa salitang Jingkaris.

Tinanong niya ito kung papaano ito nakakaintindi nang salitang Jingkar nang kanilang bayan sa hilaga nang Malayang Andes nang Silangan.

Wika nito, “lumaki ako sa tahanan na ang aking salita ay Edda at Jingkaris. Ang aking ina ay isang Jingkar at ang aking ama ay isang Taiaman. Sa tingin ako, kung iyong mamarapatin at pahihintulutan maaari ko bang malaman kung sino ka?”

Humingi siya nang tawad. Sinabi niya, “ang pangalan ko ay Batul!”

Wika nito, “gayon huwag mong mamasamain humihingi ako nang tawad Hadi Batul sa kawalan ko nang galang. Ang pangalan ko ay Rafarga.”

Wika niya, “kung ganon kinagagalak kitang makilala Rafarga. Ako rin humihingi sa inyo nang tawad sa hindi ko sinasadyang pakikinig nang inyong pag-uusap. Mangyaring narinig ko na may kaguluhang maaaring mangyari Qaa’ur kung saan kami pupunta nang aking tahanan. Nangangamba ako na baka ang tahanan nang aking asawa, kung saan siya nagmula na kasalukuyang naroroon nang mga panahong iyon ay madamay!”

Nagsalita ang isa sa mga Taiaman. Mistulang pinipigilan nito na pagsalitain ang Hadi Rafarga nang mga kaganapan sa Qaa’ur. Nakarinig siya nang salitang huwag sa wikang Edda. Bumubula ang bibig nito nang mga hindi niya maintindihang mga salita at ang laya nito ay nararamdaman niyang tumatalsik sa kanyang balat.  Magkagayon man ay nagsalita pa rin ang Hadi Rafarga.

Humingi ito sa kanya nang tawad sapagkat hindi ito nakakaintindi nang Jingkar. Gayong may hinala siya na alam nito ang kanyang pinag-aalala…ngunit isa lamang itong hinala at hindi siya nakakasigurado.

Sinabi nito sa kanya, “ang totoo Hadi Batul may nalaman kaming balita na kung saan laganap na rin sa Qaa’ur ang banta nang mga Kesh. Ilang mga Harras ang naroroon sa Qaa’ur at kumukuha nang mga kaalaman kung papaano masasalakay nang mga ito ang bayan nang Qaa’ur. Mistulang tinitignan nang mga ito kung gaano kalaki ang Qaa’ur, kung anong mabisang paraan upang tahakin sa mabilis na pagkakataon gamit nang mga malalaking sasakyang panlupa ang Qaa’ur. Kaya iniisip namin na mukhang may balak ang Ka’desh na salakayin ang Qaa’ur.”

Tanong niya, “Hadi Rafarga, kung isang Jingkaris ang iyong ina gayon ay lumaki siya sa Ja’khar. May mga Jingkar din na nanatili sa Malawak na Andes nang kanluran matapos ang pagbagsak nang Herren’si nang mga Vanlandi. Ayon sa aking pagkakaalam mayroon lamang humigit kumulang na isandaan, pataas…ang bilang nang dami nang mga Jingkar. Maaari ko bang malaman kung ano na ba ang kalagayan nang aking mga kalahi sa Taravarra?”

Wika nito sa kanya, “kung ganon alam niyo ang balita tungkol sa mga Aesir…kaya mo ba ako tinatanong?” ngunit hindi siya nakasagot, wala siyang nalalaman sa mga Aesir na mistulang umiikot na rin sa buong Soluna ayon sa kanyang pagkakaalala sa sinabi sa kanya nang ahas na Hadezar tungkol sa mga bakal na sasakyang panghimpapawid nang mga ito. Dagdag nito sa sinabi nito, “wala kang dapat na ipag-alala. Iyon ay aksidente lamang at bibihirang nangyayari na may mga Taiaman at Jingkar ang nadadamay sa kaguluhan sa Kanluran. Ang malaking bahagi nang Kanluran ay isang malawak na disyerto na kayang lamunin kahit ang Nagbabagang lupain. Hindi nga lang sa amin ang pinakamainit sa lahat nang mga disyerto! Ito’y bibihira Hadi Batul.”

Wika niya, “ito ay bibihira!”

Nagpatuloy ang kanilang kwento nang gabing iyon. Pinag-usapan nila ang malawak na Andes nang kanluran at kung ano ang dahilan nang kanyang pagpunta sa Qaa’ur.  Bagay na kanyang pinagsinungalingan.

Sinabi nito sa kanya na maraming mga taga-silangan ang tila nagtutungo sa kanlurang Andes, bumibisita sa Taravarra at sa mga puting batong bundok nito. Isang dating minahan sa hilagang silangan nang gumuhong Herren’si nang Asbalta na ngayon ay ang mismong bayan ay makikitang nakatayo pa kung hindi man ay nakalubog sa mga lupa at buhangin. Ang mga muog nito na napinsala nang maraming sakuna at paglusob ay mga nagtataasang mga lapidang tinatakpan ang liwanag nang araw sa kalangitan. Ganito sa kanya ilarawan ang Hadi Walid ang dating estadong lungsod.

Sinabi sa kanya nang Hadi Rafarga na isa na lamang itong guho, kasama nang mga talampas at nagtataasang mga bundok na pumapaligid dito. Na ang tunay na halaga nito ay hindi para sa kanilang mga Kanluranin bagkus ay para sa kanilang mga naninirhan sa ibayong-dagat na hindi pa nikikita ang bayan at lipunan na naging pangunahin sa sining at arkitektura— na hindi nakakakita nang isang bayan na katulad nang Asbalta.

Nang tinanong siya nang Hadi Rafarga tungkol sa pagpunta nila sa Qaa’ur sinabi niya na bibisitahin nila ang kanilang malayong kamag-anak sa Qaa’ur upang saksihan ang panganganak nang kinakapatid nang kanyang asawa, ang panganay nang tiyo nito at asawa nang tiyo nito.

Matapos ang pag-uusap nilang dalawa, nagpaalam siya dito at sinabing hinahangad niya ang muli nilang pagkikita. Gayong hindi rin nito itinanggi ang parehong simpatiya.

Bumalik siya sa Kulandong na tinutulugan nang kanyang tahanan sa paso nang itim na mga bato.

Sa pagbalik niya sa kung nasaan ang kanyang mag-ina at ang kanyang nanna, nakita niya ang Adi Arwa na nakaupo sa labas nang tolda, sa mga batuhan na malapit dito na mistulan mga koronang balat nang prutas na maaaring upuan.

Wika nang Adi Arwa sa kanya, “bigla kang nawala!”

Wika niya, “naglibot-libot lang ako.”

Tanong nito sa kanya, “at nahanap mo ba ang gusto mong makita?”

Umiling-iling siya.

Wika nang Adi Arwa sa kanya, “nag-aalala ang Adi Ismat sa iyo. Nag-aalala ako sa iyo! Alam ko na mahirap para sa iyo ang gawin ito, ang umalis sa Ja’khar at dalhin ang iyong lumalaking tahanan malayo sa kinalakihan mong bayan. Hindi na kita mapapangaralan pa…matanda ka na! Alam mo na kung ano ang ginagawa mo.”

Hindi niya maintindihan. Tanong niya, “alam kong may galit kayo sa amin matapos ang ginawa namin sa Hadi Mirza at sa mga anak nito. Alam ko na hindi nito kayang tanggapin kung anoman ang mga ginawa namin nang baba

Wika nang Adi Arwa sa kanya, “nagkakamali ka anak…nauunawaan ko ang bigat nang inyong pasakit ng iyong ama. Kung bakit niyo ginawa ang bagay na iyon. Alam ko rin ang bigat nang pasakit nang iyong kapatid kung bakit niya kinakailangang manatili sa kanyang asawa. Naiintindihan ko— hindi man lubusan!”

Wika niya, “ina, hindi ako pumunta ni pumasok sa kanila…gusto ko at alam kong kaya kong gawin ngunit may mas higit na kinakailangan akong gawin ngayon at para ito sa kapakanan nang aking mag-iina at nang tahanan ng mga Roshan! Isa lamang iyong paglingap. —May kailangan kang malaman, nas panganib ang pinakamamahal mong anak. May bantang gustong sakupin nang mga Kesh ang Qaa’ur sa pamumuno nang bago nitong Herren at nakatitiyak ako na sasaktan niya ang iyong anak…kapag nangyari iyon malalagay ang inyong mga buhay sa panganib.”

Wika nang kanyang ina, “sige na magpahinga ka na maaga pa tayo aalis bukas. Kailangan pa natin makipagkita sa asawa nang iyong kapatid upang dalhin nila tayo sa kanilang tahanan.”

Tinalikuran niya ang kanyang ina at pumasok sa loob nang tolda na tinutuluyan nilang mag-asawa. Walang malinaw na dahilan kung ano ang pinag-ugatan nang hindi nila pakikipagkibuang magnanay sa mga nakalipas na mga panahon. Bata pa lamang siya ay mailap na siya sa Adi Arwa, ngunit hindi niya maitatanggi ang pagmamahal at pag-aaalala na ibinibigay nito sa kanya.

Ito ang unang yumakap sa kanya at tumanggap nang bumalik siya sa tahanan nang mga Roshan matapos ang mahabang panahon nang pagkawalay niya sa mga ito. May mga nagawa man siyang hindi maganda sa kanilang tahanan at sa Ja’khar sa mga nakalipas na panahon hindi ito kumibo bagkus ito pa ang umintindi sa kanya. Ang pagmamahal nito sa kanyang mga anak ang dahilan kung bakit nanatili siyang malapit sa matanda.

Nang umagang ito pinunasan niya ang kanyang mukha sa maliit na batis na nasa paso. Inayos niya ang kanyang sarili at matapos ang kanilang agahan nang umagang ito niligpit niya ang kanilang mga gamit.

Matapos nito umalis sila sa talampas nang itim na bato at nagsimulang maglakbay patungo sa daan nang mga banal. Nakita niya pa ang Hadi Rafarga gayong nang napansin ng kanyang asawa ang pagbibigay gala niya sa isang Taiaman na katulad nito tinanong siya nito kung sino ang kanyang pinatanguan gayong sinabi niya na ang tinutukoy nito ay ang Hadi Rafarga.

Nagpatuloy sila sa kanilang paglalakbay patungo sa Qaa’ur. Sinabi niya sa kanyang asawa kung ano ang maaaring mangyari sa Qaa’ur, ang pagdating nang mga Kesh sa paglusob nang mga ito at pagsakop dito nang tinanong siya nang Aid Ismat kung sino ang Hadi Rafarga at kung paano sila nagkakilala.

Tinanong siya nang Adi Ismat kung ano ang gagawin nila. Gayong sinabi niya na hindi sila maaaring bumalik nang Ja’khar, hindi pa sa ngayon at hindi sila maaaring magtungo sa Qaa’ur o manatili dito.

Sabat nang kanyang ina na ang kailangan lang nilang gawin ay magpatuloy. Sinabi nang Adi Arwa na kung totoo man ang sinasabi nang Taiaman ay hindi nila mapipigilan ang paglusob at pananakop nang mga Kesh sa Qaa’ur. Maaari silang magtago at umalis ngunit hanggang wala pang tamang balak kung ano ang maaari nilang gawin kailangan nilang magpatuloy.

Tinanong nang kanyang asawa kung anong dahilan upang lusubin at sakupin nang mga Kesh ang Qaa’ur.

Gayong sinabi niya na malinaw na walang hinahangad na kahit ano ang mga Kesh kung hindi kaguluhan at kaguluhan lamang ang dala ng mga ito. Gayong hindi magtataka kung magkaroon rin nang kaguluhan sa Ja’khar dulot nang mga prinsipe.

Hindi nagtagal narating nila ang Qaa’ur.

Sa taong tatlong-daan at dalawampu’t pito nilusob nang Harras ng Ka’desh ang bayan at daungan nang Qaa’ur. Nagsimula ito sa pagmartsa nila sa nagbabagang lupain patungo sa Gulugod kasabay nang unang pagsikat nang araw nang umagang iyon. Isa ito sa malalagim na mga umagang nangyari sa taong 327 Eo at marami pa ang nangyari nang sumunod na mga panahon.

MALAKITH

Sa paglaki nang bata, tinuruan ito at sinanay na maging bahagi nang magigiting na mga Harras na nag-alaga dito. Nakitaan nang matandang pinuno na si Ixchel, ang pinuno nang lupon ng mga Harras na nag-aalalaga kay Malakith nang matinding kakayahan upang maging isa sa mga pinakamahusay na mga mandirigma nang panahon nito.

Kinilala nang binatang unang nakakita dito na si Sopespian ang bata bilang kapatid nito. Itinuring at pinahalagaan nang binatang Sopespian hindi lang bilang isang kamag-anak bagkus maging isa sa mga malalapit na kaibigan at kanang kamay.

Lumaki ang Hadi Malakith bilang isa sa mga magagaling na mandirigma nang Ka’desh. Ang kanyang pangalan ay naging kaakibat nang kagitingan sa kanyang kabataan. Kinatakutan siya nang karamihang bumubuo sa kalipunan ng mga magigiting na mga mandirigmang Harras. Ang kanyang bughaw na mga mata ay sagisag nang kapusukan at kalakasan nang loob— walang kinatatakutan at walang hindi kayang harapin na anoman pagsubok.

Pinandirihan siya ng mga kalahi nang kanyang ina gayong ang kanyang kulay ay hindi naiiba sa mga ito ay mas pinili niya pa ang maging isang Kesh kaysa maging isang Gador. Itinuring niya ang kalahi nang kanyang ina na pangalawang mamamayan gayong kailanman ay hindi siya nagtanim nang kahit anong sama ng loob sa kanyang mga kalahi.

Pinagmamalaki niya ang kanyang kulay. Umangat siya sa patuntungan nang kanyang kinagisnan. Pinatunayan niya ang kanyang kagalingan ay hindi isang maituturing na saglit na sandali bagkus siya at ang kanyang kagalingan ay iisa. Siya at ang kanyang kagalingan ay higit pa.

Siya ang pinakamagaling at pinakamahusay na mandirigma ng Ka’desh— Hamak na hindi siya tunay na isang Kesh at putok lamang siya sa buho.

Hindi siya magaling at iyon ang hind niya kayang ipaalam sa buong mundo.

Tinalaga siyang bantay sa bayan nang Gador’Ur kung saan niya ipinamalas katuwang nang kanyang nakatatandang kapatid na si Sopespian ang pagbabantay at pagpapatuloy nang mahabang panahon ng kapayapaan sa pagitan nang dalawang lahi.

Hindi nagtagal umusbong ang kaguluhan sa Gador’Ur. Ang himagsikan nang mga alipin ay nauwi sa marahas na kaguluhan at kamatayan ng apatnapung Gador at tatlong Kesh. Bago dito dalawampung Gador ang napatay matapos malaman ang balak na paghihimagsik nang mga alipin sa Gador. Nauna na dito ang hindi makatarungan na pagbitay sa limang Gador na nagtangkang maglaban sa mga nagbabantay na mga Harras, na pinugutan nang mga ulo at itinarak sa mga itim na batong dingding nang Gador’Ur bilang tanda nang huwag pamarisan.

Sinundan ito nang pagbitay nang maraming Gador, sa bayan nang Ka’desh at Gador’Ur.

Matapos ang ilang taon bumalik siya sa Ka’desh kung saan muli silang nagkita nang kanyang kaulayaw, ang isa sa tatlong anak na babae ng Herren Izzaldin.

Sa taong tatlongdaan at pito pinakasalan niya ang isa sa mga anak na babae nang Herren Izzaldin— si. Nagkaroon sila nang dalawang anak mula dito, sina Juvila at Kamaria. Hindi nagtagal itinalaga siya bilang ang kauna-unahang may lahing Gador na maging pinuno nang isa sa mga hukbong sandatahan, ang maging pinuno ng isang Harras sa ilalim ng patnugod at gabay nang matandang Ixchel.

Limang taon lamang ang nakakalipas namatay ang Herren Izzaldin at pinalitan ito nang nakatatandang kapatid nito na si Herren Ixchel, ama nang prinsipe Sopespian. Kasabay nito kinilala siyang bilang prinsipe nang Ka’desh— ang prinsipe Malakith. Sa sumunod na buwan namatay ang kanyang asawa.  Inulila siya nito nang dalawang anak na babae, parehong musmos pa ng mga panahong iyon.

Isang taon lang ang nakakalipas namatay ang Herren Ixchel at pinalitan ito nang prinsipe Sopespian. Nanatili sa kanya ang pangangalaga nang kanyang mga anak na babae habang umalis sila kasama nang ilan sa mga hukbong sandatahan na nasa ilalim nang kanyang pamumuno patungo sa Gador’Ur kung saan ginawa niyang himpilan at kampo ang buong isla sa sumunod na walong taon, bago siya bumalik nang Ka’desh upang kalabanin ang kanyang kinikilalang kapatid at pabagsakin ang pamumuno nito sa Ka’desh at Gador’Ur. — ang simula nang pagdanak nang dugo.

 

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s